YΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ (2011)

Η ομάδα Lemurius συνθέτει ένα έργο βασισμένο σε χορογραφικές ιδέες που πρόσφεραν γραπτά ενενήντα χορευτές και μη.

Οι ιδέες αυτές προέκυψαν από τις απαντήσεις των τελευταίων σε ένα ερωτηματολόγιο που τους καλούσε να προτείνουν μια αρχή, ένα τέλος και μία σκηνή μιας υποθετικής παράστασης που θα ήθελαν να παρακολουθήσουν.

Η δημιουργία αυτού του έργου πηγάζει από την ανάγκη να υλοποιηθεί ένα συγκεκριμένο χορογραφικό σχέδιο. Στόχος είναι να συνυπάρξουν επί σκηνής «θέσεις», προσωπικότητες, επιλογές, που μοιάζουν ασύμβατες, όμως τελικά είτε δρουν συμπληρωματικά είτε αποκτούν λόγο ύπαρξης ακριβώς μέσα από τη συγχώνευσή τους. Τα παραπάνω στοιχεία καταλήγουν να «είναι» το ίδιο το έργο. Αν και η συμμετοχή του καθενός είναι μικρή, παίζει σημαντικό ρόλο στο συνολικό αποτέλεσμα της δημιουργικής διαδικασίας. Οι τρεις χορογράφοι επιχειρούν να μεταφράσουν και να συνδέσουν με τέτοιο τρόπο το υλικό τους, ώστε να δημιουργήσουν μια δική τους λογική, βάσει της οποίας ο θεατής να αναγνώσει το έργο.

Με συνέπεια στο βασικό στόχο ίδρυσης της ομάδας, με τη λογική δηλαδή της στενής καλλιτεχνικής συνεργασίας, η ομάδα Lemurius προχωρά στη δημιουργία του τελευταίου της έργου, μιας low-budget «Υπερπαραγωγής».

CROSS TALK (2009)

Αυτό που ενδιαφέρει την ομάδα στο συγκεκριμένο έργο είναι η μελέτη της βιωματικής πλευράς του χρόνου. Η αίσθηση/βίωση του φαινομένου «χρόνος» μεταβάλλεται κάθε φορά ανάλογα με τις συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύσσεται. Για το έργο αυτό αποφασίσαμε να συνεργαστούμε τέσσερις χορευτές/ερμηνευτές με διαφορετική ηλικία και εμπειρίες πάνω στο ίδιο αντικείμενο. Κάτι που για τον ένα είναι βίωμα για τον άλλο μπορεί να είναι ακόμα θεωρία,κάτι που για τον ένα είναι μακρινός στόχος για τον άλλο μπορεί να είναι ήδη παρελθόν. Ο χρόνος έχει περάσει με διαφορετικό τρόπο πάνω από τον καθένα μας και έτσι έχει αναπτυχθεί μια προσωπική αίσθηση του χρόνου και του τρόπου που τον βιώνει ο καθένας από εμάς. Η διαφορετικότητα αυτή δημιουργεί τις συνθήκες για μια πολυεπίπεδη προσέγγιση και επεξεργασία του θέματός μας. Καταργούμε τα σκηνικά όρια ερμηνευτή-θεατή επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο μια πιθανή διάδραση. Δίνουμε έτσι τη δυνατότητα στον θεατή όπως και στους ερμηνευτές να συμμετάσχει στο χωροχρόνο που δημιουργείται μέσα από το έργο, ο καθένας με το δικό του βιωματικό ρολόι.

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ (2006)

Στις «Ανθρώπινες Διαστάσεις» συμμετείχαν τρεις μουσικοί και ένας χορευτής. Ο ήχος χτίζονταν σταδιακά καταλαμβάνοντας όλο και περισσότερο χώρο, δημιουργώντας ένα ολόκληρο (ηχητικό) σύμπαν (η σύνθεση του ήχου γινόταν ζωντανά στη σκηνή μέσω των μουσικών, ο ένας λειτουργούσε ως παραγωγός ήχου και οι άλλοι έπαιρναν τον ήχο και τον πολλαπλασίαζαν, δημιουργώντας κλιμακωτά έναν ολόκληρο κόσμο), μέσα στο οποίο έμπαινε ο χορευτής, «τοποθετούνταν», και μετάφραζε τον ήχο σε κίνηση. Με αυτό τον τρόπο δημιουργούνταν δύο παράλληλοι κόσμοι (του ήχου και της κίνησης) που τελικά συγχωνεύονταν.

ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΚΙΑ (2004) 

Το ντουέτο «Προβάλλοντας τη σκιά» φλερτάρει με την άμβλυνση των ορίων ανάμεσα σε χορευτές, μουσικό και κοινό και έχει σαν θέμα του το πώς περνάει μια πληροφορία μέσω της κίνησης από το ένα σώμα στο άλλο, πως μεταφράζεται αυτή σε ήχο και στη συνέχεια τον διάλογο μεταξύ ήχου και κίνησης. Η κίνηση των δύο χορευτών/χορογράφων υπακούει στους περιορισμούς που οι ίδιοι έθεσαν με στόχο την ανάδειξη της διαφορετικότητας δύο ατόμων. Η αρχικά αμήχανη επαφή καταλήγει σε τρυφερή προσέγγιση και αυτή σε νέα αναδίπλωση στον εαυτό, που όμως έχει ενσωματώσει την εμπειρία της επαφής με τον Άλλο.